Część czwarta: Burza
Następne dni były jak chodzenie po linie.
Maja nie wróciła do swojego mieszkania w Richmond. Została u Adama, choć on sam nie wiedział, czy to oznacza przebaczenie, czy tylko potrzebę bycia blisko kogoś w środku chaosu. Rozmawiali długo w noc – o jego przeszłości, o firmie, którą zbudował i którą porzucił, o matce, która umarła, zanim zdążył jej powiedzieć, że kocha. O jej walce, o samotności, o lęku przed tym, że nic nie jest pewne.
– Nie rozumiem tylko jednego – powiedziała Maja o trzeciej w nocy, leżąc na kanapie z głową na jego kolanach. – Kto cię szukał? Kto przysłał tych ludzi?
Adam patrzył w sufit. Wentylator kręcił się wolno, jakby czas zwolnił.
– Nie wiem. Ale Garrett pracuje nad tym. Ktoś chce mnie znaleźć. Ktoś, kto wie, kim jestem.
– I co zrobisz?
– Będę walczył. – Spojrzał na nią. – Ale nie sam. Jeśli chcesz… jeśli zostaniesz.
Uśmiechnęła się. To był ten sam uśmiech, który widział pierwszy raz w kawiarni – ciepły, ale z cieniem smutku.
– Zostanę – powiedziała. – Gdzie miałabym iść?
I wtedy zadzwonił telefon.
To był Garrett.
– Adam – powiedział, a jego głos był napięty. – Wiem, kto to robi. I to nie są dobre wieści.
– Mów.
– To twoja była żona.
Adam zamarł.
Maja spojrzała na niego pytająco.
– Co? – wyszeptał.
– Karen. Ona żyje. I od lat cię szuka. To ona wynajęła ludzi, którzy mieli cię znaleźć. I ona stoi za wszystkim.
Adam odłożył telefon i długo siedział nieruchomo.
Karen.
Dziesięć lat temu, gdy jego firma rosła w zawrotnym tempie, a on sam gubił się w tym, kim jest, Karen odeszła. Powiedziała, że nie może żyć z kimś, kto jest bardziej maszyną niż człowiekiem. Potem dowiedział się, że zginęła w wypadku samochodowym. Policja znalazła jej samochód na dnie wąwozu. Ciała nigdy nie odnaleziono.
Przez lata myślał, że to jego wina. Że gdyby był innym człowiekiem, gdyby umiał kochać inaczej, ona by nie odeszła. I nie zginęła.
A teraz okazywało się, że żyje.
I że go szuka.
– Adam – usłyszał głos Mai. – Co się dzieje?
Spojrzał na nią. W jej oczach zobaczył troskę, ale też strach.
– Moja żona – powiedział. – Myślałem, że nie żyje. A ona… ona żyje. I chce mnie zniszczyć.
—
Spotkanie odbyło się trzy dni później, w biurze Garretta, z widokiem na most, który w deszczu wyglądał jak senny potwór.
Karen weszła punktualnie. Miała na sobie czarny kostium i buty na wysokim obcasie, które stukały o marmurową podłogę jak wyrok. Jej włosy były krótsze, twarz starsza, ale oczy – te same, co zawsze. Oczy, które widziały wszystko i niczego nie wybaczały.
– Adam – powiedziała, siadając naprzeciwko. – Nie zmieniłeś się.
– Ty też nie – odparł. – Myślałem, że nie żyjesz.
Uśmiechnęła się. To nie był ciepły uśmiech.
– Wiem. I to była najlepsza rzecz, jaką mogłam zrobić. Uwolnić się od ciebie. Od twoich pieniędzy. Od twojego chłodu.
Maja siedziała obok Adama, milcząca. Karen spojrzała na nią.
– Nowa? – zapytała. – Młodsza. Biedniejsza. Idealna dla ciebie. Ktoś, kogo możesz zbawić.
– Nie waż się – syknął Adam.
– Och, proszę cię. – Karen zaśmiała się. – Myślisz, że nie wiem, jak działa ta maszyna? Uciekłeś od miliardów, żeby udawać zwykłego człowieka. Żeby poczuć się prawdziwym. Ale to nie działa, prawda? Bo ty nie jesteś prawdziwy. Jesteś pusty. I zawsze będziesz pusty.
Adam wstał.
– Po co tu przyszłaś?
– Żeby ci powiedzieć, że to ja zniszczyłam twoją fikcję. Ja wysłałam tych ludzi do twojego mieszkania. Ja kazałam im grzebać w twoich sprawach. Chcę, żebyś wiedział, że nie możesz uciec. Ani przede mną, ani przed sobą.
Maja wstała i stanęła obok Adama.
– Myli się pani – powiedziała cicho, ale twardo. – On nie jest pusty. I nie ucieka. Jest tutaj. Ze mną. I to wystarczy.
Karen spojrzała na nią z politowaniem.
– Słodkie – powiedziała. – Ale to nie potrwa długo. Bo on zawsze w końcu odchodzi. Taki już jest.
I wyszła, zostawiając za sobą ciszę, która ciążyła jak ołów.
Adam stał nieruchomo. Czuł, jak ziemia usuwa mu się spod nóg.
Maja podeszła do niego i wzięła go za rękę.
– Adam – szepnęła. – To nieprawda. To, co mówiła. Nieprawda.
– A jeśli tak? – zapytał. – Jeśli naprawdę jestem pusty?
Spojrzała na niego. W jej oczach nie było litości – była siła.
– W takim razie – powiedziała – wypełnię cię sobą.
I wtedy, po raz pierwszy od bardzo dawna, Adam poczuł, że może nie musi uciekać.
Że może zostać.