Część 1: Wypłata gwarantowana
Deszcz w Nowym Jorku potrafi być zdradliwy. Nie ten gwałtowny, letni, który spływa po szybach jak łzy, ale ten jesienny, drobny, przenikający do kości, zanim człowiek zdąży zorientować się, że jest mokry. Stałem pod markizą kamienicy przy West 44th Street, wdychając zapach mokrego asfaltu i prażonych orzechów z budki na rogu. Termometr na fasadzie banku pokazywał 7 stopni, ale wilgoć sprawiała, że czułem się, jakbym stał nago na biegunie.
Miałem tu być o dziewiątej. Była 8:45. Zawsze przyjeżdżam kwadrans wcześniej. Stary nawyk z czasów, gdy pracowałem jako analityk w banku inwestycyjnym – punktualność buduje zaufanie. A zaufanie to waluta, której mi teraz brakowało.
Nazywam się Krzysztof Nowak. Dla przyjaciół Krzysiek. Dla klientów – Chris. Od pięciu lat mieszkam w Stanach, prowadzę małą agencję detektywistyczną specjalizującą się w oszustwach finansowych. Głównie drobne sprawy: niewierni małżonkowie, fałszywe zwolnienia lekarskie, czasem jakaś firma chcąca sprawdzić konkurencję. Nudy.
Ale to zlecenie było inne.
Klient nazywał się David Cohen. Spotkaliśmy się tydzień wcześniej w kawiarni na Manhattanie. Był niski, szczupły, miał nerwowy tik w lewym oku i ręce, które nieustannie poprawiały coś – okulary, mankiet, filiżankę. Przedstawił się jako agent ubezpieczeniowy. Pracował dla towarzystwa „Guardian Life”, jednego z tych gigantów, których reklamy widuje się na Times Square.
— Mam problem — powiedział, rozglądając się, jakby spodziewał się, że ktoś nas śledzi. — Jeden z naszych klientów zmarł dwa tygodnie temu. Wypadek samochodowy. Standardowa procedura, ale coś mi nie gra.
— Co konkretnie?
— Miał polisę na życie na dwa miliony dolarów. Wypłacamy odszkodowanie, to jasne. Ale jego żona… ona była ubezpieczona w tym samym towarzystwie, zmarła rok temu na zawał. Też dostała wypłatę. Teraz on. Dwa zgonóy w jednej rodzinie, oba objęte polisami, oba w ciągu roku. — Poprawił okulary. — Statystycznie to możliwe, ale… mam przeczucie.
— A co mówi policja?
— Uznali to za nieszczęśliwy wypadek. On wracał z pracy, noc, mokra nawierzchnia, wpadł w poślizg. Ale ja sprawdziłem jego samochód w warsztacie. Miał nowe opony, sprawne hamulce. I jeszcze jedno: dzień przed śmiercią wykupił dodatkowe ubezpieczenie na życie, z podwójną wypłatą w razie nieszczęśliwego wypadku. Kto tak robi? Ktoś, kto wie, że umrze?
Wtedy pierwszy raz pomyślałem, że Cohen może mieć rację. Albo jest paranoikiem.
Teraz, stojąc pod markizą, czekałem na niego w umówionym miejscu. Miał przynieść dokumenty, które wyjaśnią sprawę. Ale nie przyszedł.
Spojrzałem na zegarek. 9:05. Deszcz nie ustawał, a ja zaczynałem marznąć. Wyjąłem telefon i wybrałem jego numer. Sygnał, potem przerwanie. Jeszcze raz. To samo.
Coś było nie tak.
Przeszedłem na drugą stronę ulicy, do budynku, w którym mieściło się biuro Cohena. Winda śmierdziała środkami czystości i potem. Wcisnąłem guzik z numerem 7. Drzwi zamknęły się z cichym sykiem.
Korytarz na siódmym piętrze był pusty. Świetlówki migotały, wydając ten charakterystyczny, drażniący dźwięk, który sprawia, że chce się uciekać. Drzwi do biura Cohena były uchylone.
Pchnąłem je delikatnie.
Najpierw uderzył mnie zapach. Słodkawy, mdły, znajomy z wojskowych szkoleń, które przeszedłem, zanim zostałem cywilem. Zapach krwi. Potem zobaczyłem buty. Lakierowane, idealnie wypastowane, leżały na podłodze, a w nich stopy. Reszta ciała wisiała na krześle obrotowym, głowa odchylona do tyłu, gardło przecięte od ucha do ucha.
David Cohen nie żył.
Zanim zdążyłem zareagować, usłyszałem za sobą kroki. Obejrzałem się – w drzwiach stała kobieta. Młoda, może trzydziestoletnia, ciemne włosy związane w ciasny kok, granatowa garsonka. W ręku trzymała teczkę, która upadła na podłogę z głuchym stukotem.
— O mój Boże… — wyszeptała.
Potem spojrzała na mnie. W jej oczach zobaczyłem strach, ale też coś innego – zimną kalkulację.
— Kim pan jest? — zapytała głosem, który starał się być spokojny.
— Chris Nowak. Miałem tu spotkanie z panem Cohenem.
— To pan go zabił?
— Nie! Przyszedłem, a on już tak leżał.
Zrobiła krok do tyłu, w stronę drzwi. Wiedziałem, że za chwilę zacznie krzyczeć, wezwie policję, a ja zostanę aresztowany. Moje odciski były wszędzie – na klamce, na biurku, na pewno też na czymś innym.
— Proszę posłuchać — powiedziałem szybko. — Jeśli wezwie pani policję, stracę resztkę życia na przesłuchania. A prawda jest taka, że ktoś go zabił i ktoś chce, żebym to ja był kozłem ofiarnym. Proszę mi zaufać.
Zawahała się. Spojrzała na ciało, potem na mnie.
— Kim pan jest? — powtórzyła.
— Detektywem. Pracowałem dla niego. Miał mi dać dokumenty dotyczące pewnej polisy.
— Dokumenty? — Jej twarz nagle stężała. — Jakiej polisy?
— Rodzina Cohenów. Dwa zgony w ciągu roku. Mówił pani o tym?
Zamiast odpowiedzieć, podeszła do biurka, omijając szerokim łukiem ciało. Otworzyła szufladę i wyjęła plik papierów.
— To? — Pokazała mi.
Spojrzałem. Na górze widniało nazwisko: „Cohen, Rachel” – żona. Dalej „Cohen, Samuel” – syn. I wreszcie „Cohen, David” – sam David. Polisy na życie, każda na dwa miliony. Wszystkie podpisane przez tego samego agenta. I wszystkie z adnotacją: „Wypłata w razie śmierci – beneficjent: Fundusz Powierniczy 'Aeterna’.”
— Co to za fundusz? — zapytałem.
— Nie wiem. — Kobieta potrząsnęła głową. — Pracuję tu od trzech miesięcy, jestem asystentką. David był tajemniczy. Mówił, że ma ważnego klienta, ale nigdy nie podawał nazwisk.
Nagle usłyszeliśmy dźwięk windy. Ktoś jechał na górę.
— Musimy stąd iść — szepnąłem. — Jeśli to policja, jesteśmy ugotowani.
— A jeśli to morderca?
Nie czekałem na odpowiedź. Chwyciłem ją za rękę i pociągnąłem w stronę wyjścia ewakuacyjnego na końcu korytarza. Drzwi były ciężkie, stalowe, zimne w dotyku. Otworzyły się z głośnym skrzypnięciem.
Zbiegliśmy po schodach. Ona dyszała, ale nie narzekała. Na parterze wyszliśmy na tyły budynku, na wąską uliczkę zaśmieconą kartonami i workami na śmieci. Śmierdziało gnijącymi odpadkami i moczem.
— Dokąd teraz? — zapytała.
— Do mnie. Musimy przejrzeć te dokumenty.
W taksówce, jadąc na Brooklyn, dowiedziałem się, że ma na imię Sara, jest Żydówką, studiowała finanse na NYU, ale nie mogła znaleźć pracy w zawodzie, więc zgodziła się na byle co. I że boi się o swoje życie.
— Widziałam coś — powiedziała nagle. — Tydzień temu. David spotkał się z jakimś mężczyzną w garniturze. Rozmawiali długo, potem ten mężczyzna wyszedł, a David był blady jak ściana. Zapytałam, co się stało, powiedział, że nic. Ale potem zaczął przynosić do pracy te dokumenty, chować je w sejfie.
— Pamiętasz, jak wyglądał ten mężczyzna?
— Wysoki, siwe włosy, ciemne okulary. Mówił z akcentem. Może rosyjskim? Albo polskim? Nie jestem pewna.
Polski? To mogło być moje przekleństwo.
W moim mieszkaniu na Greenpoincie, małej kawalerce z widokiem na ceglaną ścianę sąsiedniej kamienicy, rozłożyliśmy dokumenty na stole. Sara grzała dłonie o kubek z herbatą. Ja studiowałem papiery.
Fundusz „Aeterna” był zarejestrowany na Kajmanach. Właściciel? Firma przykrywka. Ale w jednym z dokumentów znalazłem nazwisko: „Dr. Jonathan Reid”. I adres kliniki w New Jersey: „Reid Institute for Advanced Medicine”. Specjalizacja: leczenie nowotworów i terapie eksperymentalne.
— Co ma wspólnego klinika z polisami na życie? — zastanawiałem się głośno.
— Może pacjenci tej kliniki są ubezpieczani? — podsunęła Sara. — Albo lekarz jest beneficjentem?
Zadzwonił mój telefon. Nieznany numer. Odebrałem.
— Pan Nowak? — Głos był niski, spokojny, lekko chropowaty. — Miło, że odebrał pan. Widziałem pana na miejscu zbrodni. Radzę oddać dokumenty i zapomnieć o sprawie. Inaczej spotka pana to samo, co Cohena.
— Kim pan jest?
— Kimś, kto nie lubi wścibskich. Proszę posłuchać rady. I ostrzec swoją nową przyjaciółkę. Sara też jest na liście.
Rozłączył się.
Sara spojrzała na mnie pytająco. Powtórzyłem rozmowę.
— On nas widział — wyszeptała. — Wiedział, że tu jestem.
— Wiedział, że jesteś ze mną. To znaczy, że ktoś nas śledził.
Podszedłem do okna i ostrożnie wyjrzałem przez firankę. Na ulicy stał czarny SUV z przyciemnionymi szybami. Silnik pracował na jałowym biegu.
— Mamy gości.
W tym momencie światła w mieszkaniu zgasły. Ktoś odciął prąd. Usłyszeliśmy ciężkie kroki na schodach.
— Tylne wyjście! — krzyknąłem.
Chwyciłem dokumenty, Sarę za rękę i pobiegliśmy do kuchni, skąd przez okno można było wydostać się na dach sąsiedniego budynku. Stalowa drabinka była śliska od deszczu. Sara wspinała się pierwsza, ja za nią.
Gdy dotarliśmy na dach, zobaczyłem, że SUV podjechał pod samą kamienicę. Dwóch mężczyzn w czarnych kurtkach wysiadło i wbiegło do środka.
— Uciekajmy — szepnęła Sara.
Przeskoczyliśmy na następny dach, potem na kolejny. W dole migotały światła Brooklynu, a deszcz zacinał w twarz. Było zimno, ciemno, a my byliśmy mokrzy i przerażeni.
W końcu zeszliśmy po drabince na jakąś boczną uliczkę. Złapaliśmy taksówkę i kazaliśmy jechać do hotelu na Manhattanie, byle dalej.
W pokoju hotelowym, drżąc z zimna i strachu, Sara spojrzała na mnie.
— Co myśmy odkryli, Chris?
— Nie wiem. Ale to coś, dla czego ludzie zabijają.
Rozłożyłem dokumenty na łóżku. Wśród nich była kartka, której wcześniej nie zauważyłem. Ręcznie napisana, po angielsku, ale z błędami:
„Polisa nr 4478 – beneficjent: Reid Institute. Kwota: 5 mln $. Diagnoza: nowotwór trzustki (faza IV). Data śmierci: 12.03.2024. Uwagi: pacjent zmarł przedwcześnie? Sprawdzić zgodność z harmonogramem leczenia.”
— Przedwcześnie? — Sara podniosła wzrok. — Oni planują śmierć?
— Albo przyspieszają ją.
Spojrzałem na datę. To było dwa tygodnie temu. Dwa tygodnie przed śmiercią Davida Cohena.
Ktoś w tej klinice wiedział, że pacjent umrze. Ktoś na to liczył. I ktoś zainkasował pięć milionów.
Nagle zrozumiałem, że David Cohen nie był ofiarą przypadku. On odkrył prawdę. I zapłacił za to życiem.
Sara położyła mi dłoń na ramieniu.
— Co teraz?
— Jutro jedziemy do New Jersey. Do kliniki Reida. Musimy dowiedzieć się, kim jest ten doktor i dlaczego jego pacjenci umierają na zawołanie.
— A jeśli nas zabiją?
— Wtedy przynajmniej nie będziemy musieli martwić się o rachunki.
Uśmiechnęła się blado. W jej oczach zobaczyłem determinację.
Tej nocy nie spaliśmy. Siedzieliśmy w hotelowym pokoju, nasłuchując każdych kroków na korytarzu. Ale nikt nie przyszedł.
Nad ranem zadzwonił mój telefon. SMS od nieznanego numeru:
„Klinika Reida to tylko wierzchołek góry lodowej. Sprawdź fundusz Aeterna dokładniej. Kto jest jego założycielem? Odpowiedź znajdziesz w archiwach sądowych. I uważaj na Sarę – nie jest tym, za kogo się podaje.”
Spojrzałem na Sarę, która spała na fotelu. Jej twarz we śnie wydawała się spokojna, niewinna.
Kim była naprawdę?
Koniec części 1