CZĘŚĆ TRZECIA: GŁOS Z TAŚMY
—
Rozdział 11
Wróciliśmy do domu Ryana.
Cole jechał za nami swoim samochodem – srebrnym audi, które wyglądało, jakby kosztowało więcej niż moje mieszkanie w Chicago. Na parkingu przed domem detektywa wysiedliśmy jednocześnie, jakbyśmy grali w jakimś źle wyreżyserowanym filmie.
W środku Ryan zamknął drzwi, opuścił rolety i wyjął laptop.
Pendrive wsunął się w port z cichym kliknięciem.
Na ekranie pojawił się jeden plik. Nagranie audio. Data: 15 sierpnia 2018. Długość: 47 minut.
Trzy tygodnie przed śmiercią mojej matki.
Ryan spojrzał na mnie.
– Gotowa?
Skinęłam głową, choć wcale nie byłam.
Kliknął.
Z głośników popłynął szum, potem czyjeś oddechy, potem głos.
Męski. Niski, spokojny, z wyraźnym chicagowskim akcentem.
– Mówiłem ci, Marek, to nie może dalej tak wyglądać.
Marek. Mój ojciec.
Po chwili drugi głos. Też męski, ale wyższy, bardziej nerwowy.
– Wiem, Vincent. Ale ona jest gotowa zeznawać. Potrzebuje tylko czasu.
Vincent DeLuca.
– Czasu? Ona nie ma czasu. My nie mamy czasu. Jak tylko pójdzie na przesłuchanie, oni się dowiedzą. A wtedy wszyscy zginiemy.
– To co proponujesz?
Cisza. Długa, ciągnąca się przez kilka sekund.
– Proponuję, żebyś wyjął ją z gry.
– Co?
– Nie dosłownie, Marek. Uspokój się. Chodzi o to, żeby zniknęła na jakiś czas. Bezpieczne miejsce. Pod ochroną.
– A jeśli nie zgodzi się?
· – To ją przekonasz. Dla jej dobra. Dla naszego dobra.*
Kolejna cisza. Potem głos ojca, zmęczony.
– A jeśli to nie wystarczy? Jeśli oni przyjdą po nią mimo wszystko?
– Wtedy będziemy musieli zagrać inaczej.
– Jak?
– Aktami, Marek. Aktami sprawy 217. One są naszym ubezpieczeniem. Jeśli coś nam się stanie, one trafią do prasy, do FBI, do wszystkich. Oni o tym wiedzą. To nas chroni.
– Ale to oznacza, że jeśli oni nas zabiją, akta wyjdą na jaw. I wtedy ona też będzie w niebezpieczeństwie.
– Nie. Jeśli nas zabiją, ona będzie bezpieczna. Bo akta obciążają tylko nas. Nie ją. Nie ciebie. Nie mnie. Tylko ich.
Nagranie urwało się na chwilę. Potem znów głos Vincenta.
– Co z Norą?
Moje imię.
Serce stanęło.
– Nora nic nie wie. I ma tak zostać. To jedyny sposób, żeby była bezpieczna.
· – A jeśli kiedyś zacznie szukać? Jeśli przyjdzie do domu, do kancelarii, jeśli znajdzie klucz?*
– To wtedy… wtedy będziemy musieli jej powiedzieć. Albo ktoś inny to zrobi.
– Kto?
– Frank. Zostawiłem mu instrukcje.
Znowu cisza. Długa.
– Boisz się, Marek?
· – Codziennie.*
– Ja też. Ale to nie zmienia faktów. Oni są silniejsi. Mają pieniądze, mają ludzi, mają sędziów w kieszeni. My mamy tylko akta.
– I Norę.
– I Norę. Ale ona o tym nie wie. I lepiej, żeby się nie dowiedziała.
Nagranie urwało się.
Siedziałam nieruchomo.
Wszyscy siedzieliśmy nieruchomo.
Ryan pierwszy przerwał ciszę.
– Twoi rodzice cię chronili. Przed wszystkim.
– Chronili? – Głos mi drżał. – Przed czym? Przed prawdą? Przed tym, że ojciec prał pieniądze dla mafii?
– Nie wiemy, co robił. Ale wiemy, że chciał, żebyś była bezpieczna.
Cole, który do tej pory milczał, odezwał się cicho.
– To nagranie to tylko fragment. Jest więcej.
– Skąd wiesz? – zapytał Ryan.
– Bo na pendrive jest siedem plików. To był pierwszy.
Ryan spojrzał na ekran. Rzeczywiście – na liście plików widniały kolejne numery.
– Odtwarzamy dalej?
Spojrzałam na niego.
– Tak. Do końca.
—
Rozdział 12
Drugie nagranie było krótsze. Dziesięć minut. Ta sama data, ci sami rozmówcy.
– Marek, musisz mi obiecać jedną rzecz.
– Co takiego?
– Jeśli coś mi się stanie, jeśli nie wrócę z tego spotkania, masz zniszczyć akta.
– Myślałem, że to nasze ubezpieczenie.
– Było. Ale teraz jest inaczej. Oni wiedzą, że je mamy. I jeśli mnie zabiją, będą chcieli je dostać. A wtedy ty będziesz następny. Lepiej, żeby nikt ich nie znalazł.
– A jeśli Norze coś grozi?
– Nora będzie bezpieczna, jeśli akta znikną. Bez nich nie będą mieli powodu, żeby jej szukać.
– To co mam zrobić?
– Spalić je. Wszystkie. W piwnicy, w kancelarii, w sejfie. Wszystkie.
– A jeśli nie zdążę?
Cisza.
– To Frank to zrobi. Zostawiłem mu kopię klucza.
– Ufasz mu?
– Bardziej niż komukolwiek.
Nagranie się urwało.
Trzecie. Czwarte. Piąte.
Każde odkrywało kolejne warstwa tajemnicy.
O tym, jak Vincent negocjował z mafią warunki bezpieczeństwa dla swojej rodziny.
O tym, jak mój ojciec spotykał się potajemnie z agentami FBI.
O tym, że moja matka wiedziała o wszystkim i zgodziła się zeznawać, ale pod warunkiem, że nigdy nie poznam prawdy.
I wreszcie szóste nagranie.
Głos, który znałam.
Głos, który słyszałam codziennie przez pierwsze osiemnaście lat życia.
Moja matka.
– Vincent, ja nie mogę tego zrobić.
– Musisz. Jesteś jedyna, której uwierzą.
– A jeśli mnie zabiją?
– Nie zabiją. Będziesz pod ochroną przez cały czas.
– A Nora?
– Norą zajmie się Marek. I Frank. Będzie bezpieczna.
– Obiecujesz?
– Obiecuję.
Cisza.
Potem głos matki, cichszy, bardziej intymny.
– Wiesz, że go kocham?
– Wiem.
– Mimo wszystko. Mimo tego, co robi. Mimo tego, kim jest.
– Wiem, Mario. I on to wie.
– A Nora? Czy ona kiedykolwiek zrozumie?
Długa cisza.
– Może nie. Może nigdy nie zrozumie. Ale to nie znaczy, że mamy przestać ją chronić.
Nagranie urwało się.
Siedziałam z rękami zaciśniętymi na kolanach, tak mocno, że paznokcie wbijały się w skórę.
Moja matka mówiła o ojcu. O tym, kim jest. O tym, co robi.
Wiedziała.
Wiedziała wszystko i zgodziła się zeznawać.
I zginęła, zanim zdążyła.
Ryan położył mi dłoń na ramieniu.
– Nora…
– Jeszcze jedno – przerwałam. – Jest siódme.
Siódmy plik.
Kliknął.
Głos. Tym razem obcy. Męski, szorstki, bez śladu emocji.
– DeLuca, masz dwadzieścia cztery godziny.
– Na co?
– Na oddanie akt. Wszystkich. I na wycofanie zeznań.
– A jeśli nie?
– Jeśli nie, twoja żona zginie. Twój wspólnik zginie. Jego córka zginie. Wszyscy, których kochasz, zginą. Zrozumiałeś?
Cisza.
Potem głos Vincenta, spokojny, choć słychać w nim napięcie.
– Zrozumiałem.
– Dobrze. Jutro, ósma wieczorem, magazyn przy Archer Avenue. Przyjdziesz sam. Z aktami.
– Przyjdę.
· – I pamiętaj, DeLuca. My nie żartujemy.*
Trzask. Koniec nagrania.
Spojrzałam na Ryana.
– To było nagranie groźby. Ktoś groził Vincentowi.
– I przyszedł na to spotkanie?
– Nie wiem.
Cole odezwał się cicho.
– Wiem. Byłem tam.
—
Rozdział 13
Odwróciliśmy się do niego gwałtownie.
– Byłeś pan tam? – Ryan wstał, ręka mimowolnie powędrowała w stronę kabury. – I nic pan nie mówił?
– Mówię teraz.
Cole nie ruszył się z miejsca. Siedział na krześle z rękami splecionymi na kolanach, jakby to była najzwyklejsza rozmowa na świecie.
– Byłem ochroniarzem Vincenta. Przez trzy lata. Towarzyszyłem mu na wszystkich spotkaniach, również tym nieoficjalnym.
– I pozwolił mu pan iść samego na to z Archer Avenue?
– Nie pozwoliłem. Poszedłem za nim. Byłem w magazynie, zanim on tam wszedł. Ukryty.
– I co pan widział?
Cole przymknął oczy na chwilę, jakby przywoływał obraz.
– Widziałem, jak Vincent wchodzi do środka. Widziałem, jak rozmawia z trzema mężczyznami. Widziałem, jak podaje im teczkę z aktami. I widziałem, jak go wyprowadzają.
– Wyprowadzają? Nie zabili go?
– Nie. Zabrali go gdzieś. Myślałem, że na przesłuchanie. Myślałem, że negocjują. Czekałem dwie godziny. Potem wyszedłem.
– I co z Vincentem?
– Wrócił następnego dnia. Cały i zdrowy. Ale inny. Przestraszony. I od tego dnia zaczął się bać. Własnego cienia.
– A akta? Te, które oddał?
– To były kopie. Oryginały zostały w piwnicy. Wiedziałem, bo sam mu pomagałem je chować.
Ryan usiadł z powrotem.
– Więc Vincent oddał kopie, a oryginały zostały? I nikt o tym nie wiedział?
– Nikt. Nawet pani ojciec. To była tajemnica między mną a Vincentem. Gdyby ktoś się dowiedział, zabiliby nas wszystkich.
Spojrzałam na Cole’a. Na ten idealny garnitur, na ten spokój, na te oczy, które niczego nie zdradzały.
– Dlaczego pan nam to mówi? – zapytałam. – Dlaczego teraz?
– Bo Frank nie żyje. Bo pani ojciec nie żyje. Bo Vincent nie żyje. I boję się, że ja będę następny.
– I co pan proponuje?
– Żebyśmy znaleźli oryginały. Zanim zrobi to ktoś inny.
– Gdzie one są?
Cole uśmiechnął się. Tym razem inaczej. Smutno.
– W piwnicy państwa domu. Za ścianą, którą Vincent kazał zamurować. Myślałem, że pani je znalazła, kiedy była tam z detektywem.
– Nie było żadnej zamurowanej ściany.
– Bo trzeba wiedzieć, gdzie szukać. Za starą szafą, w lewym rogu. Tam, gdzie wiszą zdjęcia.
Ryan i ja spojrzeliśmy po sobie.
Zdjęcia. W piwnicy były zdjęcia. Stare, pożółkłe, wiszące na ścianie przy szafie.
– Wracamy tam – powiedział Ryan.
Wstaliśmy wszyscy.
– Nie – powiedział Cole. – Ja nie mogę. Jeśli mnie zobaczą, zginę. Pójdę za wami, ale nie wejdę do środka. Będę czekał na zewnątrz.
– A jeśli to pułapka? – zapytał Ryan.
– To umrzemy wszyscy. Ale nie mam innego pomysłu.
Wyszliśmy.
Na parkingu przed domem Ryana słońce prażyło niemiłosiernie. Wsiedliśmy do dwóch samochodów i ruszyliśmy na Grove Street.
Nie wiedziałam, że jadę na spotkanie z przeszłością, która zmieni wszystko.
—
Rozdział 14
Dom przy Grove Street stał cichy.
Za cichy.
Jak za pierwszym razem.
Cole zaparkował dwa domy dalej, przy chodniku. Ryan podjechał pod sam ganek.
Wysiedliśmy.
Drzwi wciąż były uchylone. Nikt ich nie zamknął po naszym wyjściu.
Weszliśmy do środka.
Bałagan w salonie wyglądał tak samo. Przewrócone meble, potłuczone szkło, porozrzucane papiery.
Piwnica.
Schody w dół zaskrzypiały pod naszymi stopami. W środku panował chłód i wilgoć. Ściany z surowej cegły, podłoga betonowa, w kącie stara szafa z ubraniami, których nikt nie chciał.
I zdjęcia.
Wisiały na lewej ścianie, tuż obok szafy. Kilkanaście czarno-białych fotografii w drewnianych ramach. Ludzie, których nie znałam. Miejsca, których nie widziałam.
Ryan podszedł do ściany.
– Która?
– Nie wiem – powiedziałam. – Próbujmy po kolei.
Zaczęliśmy zdejmować zdjęcia. Za każdym – goła ściana. Cegła, zaprawa, kurz.
Aż do siódmego.
Za nim, zamiast cegły, była płyta gipsowo-kartonowa. Pomalowana na ten sam kolor co ściana, ale inna faktura. Gładsza. Nowsza.
– To tu – powiedział Ryan.
Dotknął płyty. Była zimna.
– Potrzebujemy czegoś do wyważenia.
Rozejrzałam się. W kącie leżał stary łom, zapomniany przez kogoś, kto tu kiedyś pracował.
Podałam mu.
Ryan wsunął łom w szczelinę między płytą a cegłą. Szarpnął.
Płyta ustąpiła z suchym trzaskiem.
Za nią była wnęka.
Niewielka, może metr na metr, wypełniona segregatorami. Tyle że nie zwykłymi – metalowymi, ognioodpornymi, z zamkami szyfrowymi.
– Jest – szepnęłam.
Podeszliśmy bliżej.
Na wierzchu leżała kartka. Ręcznie napisana, charakterem pisma, który rozpoznałam.
Dla Nory. Jeśli to czytasz, znaczy, że wszystko poszło nie tak. Ale nie obwiniaj się. To nie twoja wina. To nasza gra, w którą cię wciągnęliśmy. W tych aktach jest prawda. Cała prawda. O nas, o Vincentie, o mafii, o FBI. I o tobie. Bo ty też jesteś częścią tej historii, nawet o tym nie wiedząc. Wybacz nam. I pamiętaj – nie ufaj nikomu. Nawet tym, którzy chcą ci pomóc.
Podpis: Mama.
Upuściłam kartkę.
Ryan podniósł ją, przeczytał, spojrzał na mnie.
– Twoja matka to napisała.
– Wiem.
– Wiedziała, że tu przyjdziesz.
– Wygląda na to.
– I ostrzega cię.
– Tak.
– Przed kim?
Spojrzałam na niego.
– Przed wszystkimi.
W tym momencie z góry dobiegł huk.
Drzwi wejściowe otworzyły się z trzaskiem. Czyjeś ciężkie kroki na schodach. Głosy. Kilka.
– Policja! Rzucić broń!
Ryan spojrzał na mnie.
– To nie moi.
Zanim zdążyliśmy zareagować, w piwnicy stanęło trzech mężczyzn. Cywile, ale z bronią. I z odznakami.
FBI.
Ten sam agent, który przesłuchiwał nas w nocy.
– Pani Kowalski. Detektywie. Miło znów panów widzieć.
– Czego pan chce? – zapytał Ryan.
– Tego, co panowie znaleźliście. Akt sprawy 217. Oryginałów.
– Nie ma pan prawa.
– Mam. Nakaz przeszukania. I nakaz aresztowania.
– Kogo?
Agent spojrzał na mnie.
– Panią Norę Kowalski. W związku z zabójstwem Franka Morano.
Zamarłam.
– To jakaś pomyłka.
– Nie. Mamy dowody. Pani odciski na broni, z której go zastrzelono. I zeznania świadka, który widział panią w pobliżu jego domu o godzinie zbrodni.
– To niemożliwe. Byłam wtedy u detektywa.
Ryan skinął głową.
– Mogę to potwierdzić.
– Pańskie potwierdzenie niewiele znaczy, detektywie. Jest pan zaangażowany w sprawie.
Agent podszedł do mnie.
– Pani Kowalski, ma pani prawo zachować milczenie. Wszystko, co pani powie, może być użyte przeciwko pani w sądzie. Ma pani prawo do adwokata…
Słowa płynęły gdzieś obok. Nie docierały.
Myślałam tylko o jednym.
Ktoś mnie wrobił.
Ktoś, kto wiedział, gdzie byłam i co robiłam.
Ktoś, kto miał dostęp do moich odcisków.
Ktoś, kto był blisko.
Spojrzałam na Ryana.
W jego oczach zobaczyłam to samo.
Pułapka.
I wpadliśmy w nią po uszy.
—
Rozdział 15
Aresztowanie to dziwny stan.
Czas płynie inaczej. Godziny ciągną się jak tygodnie, a jednocześnie wszystko dzieje się za szybko, by to ogarnąć.
Przesłuchanie. Kolejne. Pytania. Te same. Odpowiedzi. Te same.
Nie, nie zabiłam Franka.
Nie, nie wiem, kto to zrobił.
Tak, byłam u Ryana.
Tak, mogę to udowodnić.
Nie, nie mam alibi na konkretną godzinę, bo spałam.
Adwokat, którego mi przydzielono, był młody i przestraszony. Radził mi przyznawać się do winy, bo dowody są mocne.
Nie przyznałam się.
Trzeciego dnia pozwolili mi na spotkanie.
Ryan.
Siedział po drugiej stronie szyby, z telefonem w dłoni.
– Jak się trzymasz? – zapytał.
– Jakbym miała za chwilę oszaleć. A ty?
– Walczę. Znalazłem coś.
– Co?
– Nagrania z monitoringu przy domu Franka. Ktoś je usunął, ale udało mi się odzyskać część.
– I co na nich jest?
– Ktoś inny. Nie ty.
Serce zabiło mocniej.
– Kto?
– Nie widać twarzy. Ale sylwetka. Wzrost. Sposób poruszania się. To mężczyzna.
– Ale kto?
– Myślę, że Cole.
Richard Cole.
Ochroniarz Vincenta. Człowiek, który „pomagał” nam szukać akt. Który „czekał na zewnątrz”, kiedy weszliśmy do piwnicy.
– On nas oszukał – powiedziałam.
– Wygląda na to.
– I teraz jest na wolności, a ja siedzę.
– Na razie. Ale mam plan.
– Jaki?
– Kolejne nagranie. Z magazynu przy Archer Avenue. To z tamtej nocy, kiedy Vincent spotkał się z mafią.
– I co na nim jest?
– Vincent wyszedł z tego spotkania żywy. Ale nie sam. Ktoś mu towarzyszył. Ktoś, kto szedł za nim przez całą drogę.
– Cole?
– Tak. I nagrał wszystko. Całą rozmowę. Wiem, bo dostałem anonimową wiadomość z linkiem.
– Pokaż.
Ryan odwrócił telefon, pokazał ekran.
Na nagraniu widać było magazyn, dwóch mężczyzn, potem trzech. Vincent podaje teczkę. Jeden z mężczyzn otwiera, sprawdza, kiwa głową.
Potem podchodzi do Vincenta i mówi coś cicho.
Vincent blednie.
Odwraca się i wychodzi.
Za nim, w cieniu, stoi Cole. I uśmiecha się.
– Cole pracował dla nich – powiedział Ryan. – Od początku. Był wtyczką w ochronie Vincenta.
– I Frank? Kto zabił Franka?
– On. I podrzucił twoje odciski. Miał je, bo pomagał ci w piwnicy. Dotykałaś tego łomu, tych akt, tych zdjęć.
Zamknęłam oczy.
Wszystko układało się w całość.
Cole, który pojawił się znikąd w kancelarii.
Cole, który „pomagał” nam szukać prawdy.
Cole, który „czekał na zewnątrz”, kiedy szliśmy do piwnicy.
– Jak go złapiemy? – zapytałam.
– Już go złapaliśmy. FBI aresztowało go godzinę temu. Pod zarzutem zabójstwa Franka Morano i współpracy z mafią.
– I co teraz?
– Teraz wyjdziemy stąd. Oboje. I znajdziemy tych, którzy stoją za wszystkim.
– A akta?
– Są w bezpiecznym miejscu. I wkrótce trafią do prasy.
Spojrzałam na niego.
– Ufam ci.
– I słusznie.
Uśmiechnął się. Pierwszy raz, odkąd go poznałam, uśmiechnął się naprawdę.
I wtedy zrozumiałam, że nie jestem sama.
Że mimo wszystko, mimo śmierci, mimo kłamstw, mimo zdrady – mam kogoś, kto chce mi pomóc.
I że to dopiero początek.
—
KONIEC CZĘŚCI TRZECIEJ
—
CZY BĘDZIESZ CZYTAĆ DALEJ?
W następnej części: Kto stoi za mafijnym imperium, które przez lata rządziło Chicago? I dlaczego nazwisko Nory pojawia się w aktach jako jedyna spadkobierczyni czegoś, o czym nie ma pojęcia?