CZĘŚĆ CZWARTA: SPADKOBIERCZYNI
—
Rozdział 16
Wyszłam z aresztu czwartego dnia rano.
Słońce prażyło, powietrze było gęste od wilgoci, ale dla mnie pachniało wolnością. Ryan czekał na parkingu, oparty o swojego forda. Wyglądał, jakby nie spał od tygodnia.
– Gdzie akta? – zapytałam, siadając obok.
– W redakcji Chicago Tribune. Jutro rano ukaże się artykuł.
– I co w nim jest?
– Wszystko. Nazwiska, daty, dowody. Kto komu płacił, kto kogo chronił, kto kogo zabił.
– A moja rodzina?
Ryan spojrzał na mnie.
– Są w tym wymienieni. Ale jako ofiary. Nie jako sprawcy.
– To znaczy?
– Twój ojciec współpracował z FBI. Legalnie, z umową, z ochroną. Twoja matka miała zeznawać. Vincent był informatorem. Oni nie byli po złej stronie.
– Więc po co to wszystko? Po co te groźby, te morderstwa, te intrygi?
– Bo ktoś się bał. Ktoś, kto miał władzę, pieniądze i wpływy. Ktoś, kto nie mógł pozwolić, by prawda wyszła na jaw.
– Kto?
Ryan zawahał się.
– Sędzia Morrison. Ten, który prowadził sprawę 217.
– Ale on nie żyje.
– Tak. Ale jego syn żyje. I jest prokuratorem okręgowym.
Zamarłam.
– Prokurator Morrison?
– Ten sam. Ten, który umorzył śledztwo w sprawie śmierci twojej matki. Ten, który zamknął sprawę Vincenta. Ten, który przez lata chronił mafię, bo jego ojciec był na ich liście płac.
Siedziałam nieruchomo.
– I teraz wyjdzie to na jaw?
– Jutro. W Tribune. Na pierwszej stronie.
– A co ze mną?
– Z tobą? Jesteś wolna. I bogata.
– Co?
Ryan wyjął z kieszeni kopertę.
– To przyszło do mnie dziś rano. Z kancelarii adwokackiej. Testament twojego ojca. Ten prawdziwy, nie ten, który otworzyliście u notariusza.
Otworzyłam.
W środku – kilka stron. I na końcu, podpisane i opieczętowane.
Wszystko, co posiadam, w tym udziały w kancelarii, nieruchomości oraz prawa do roszczeń w sprawie 217, przekazuję mojej córce, Norze Kowalski. Jest moją jedyną spadkobierczynią.
Spojrzałam na Ryana.
– To znaczy, że…
– …że jesteś teraz właścicielką wszystkiego. Domu, kancelarii, akt. I odpowiedzialności, która się z tym wiąże.
– Jakiej odpowiedzialności?
– Sprawa 217 to nie tylko dokumenty. To również roszczenie wobec miasta Chicago. O odszkodowanie za śmierć twojej matki.
– Odszkodowanie?
– Miasto wiedziało o groźbach. I nie zareagowało. Twój ojciec pozwał je pięć lat temu. Proces został wstrzymany, bo sędzia Morrison umorzył sprawę. Ale teraz, z nowymi dowodami…
– Mogę wygrać.
– Możesz. I dostać miliony.
Milczałam.
Miliony.
Pieniądze, które mogłyby zmienić wszystko.
Ale czy na pewno?
– Nie chcę pieniędzy – powiedziałam cicho. – Chcę prawdy.
– Prawda wyjdzie jutro. Pieniądze to tylko dodatek.
– I co mam z nimi zrobić?
Ryan wzruszył ramionami.
– To twoja decyzja. Ale jeśli chcesz, mogę ci pomóc. Znam ludzi, którzy zajmują się fundacjami. Możesz założyć coś w imieniu rodziców.
Spojrzałam na niego.
– Dlaczego to robisz? Dlaczego mi pomagasz?
Zawahał się.
– Bo wierzę w sprawiedliwość. I bo… polubiłem cię.
Uśmiechnęłam się.
– Ja ciebie też.
I wtedy, po raz pierwszy od bardzo dawna, poczułam, że może być dobrze.
—
Rozdział 17
Następnego dnia Chicago Tribune opublikowało artykuł.
MAFIJNE IMPERIUM UPADA – TAJNE AKTA UJAWNIAJĄ PRAWDĘ
Na pierwszej stronie zdjęcie sędziego Morrisona i jego syna, prokuratora. Pod spodem lista nazwisk – polityków, policjantów, biznesmenów – którzy przez lata brali łapówki i chronili przestępców.
W ciągu godziny artykuł stał się hitem. Telewizje, portale, radio – wszyscy o tym mówili.
Prokurator Morrison podał się do dymisji jeszcze przed południem.
Trzech radnych miasta złożyło mandaty.
Szef policji został zawieszony.
A ja siedziałam w domu Ryana, oglądając to wszystko w telewizji, i nie mogłam uwierzyć, że to naprawdę się dzieje.
– Udało się – powiedział Ryan, wchodząc z kawą. – Prawda wyszła na jaw.
– Dzięki tobie.
– Dzięki nam. I twoim rodzicom. To oni to zaczęli.
Spojrzałam na zdjęcie matki, które stało na stole. Obok list od ojca.
– Co teraz? – zapytałam.
– Teraz odpoczywamy. A potem decydujemy, co dalej.
– A Cole?
– Siedzi. I będzie siedział długo. Zeznaje przeciwko wszystkim. Chce zmniejszyć wyrok.
– Uwierzyłaś mu?
– Nie. Ale to nie ma znaczenia. I tak go zamkną.
– A Frank?
Ryan spoważniał.
– Franka pochowamy w sobotę. Byłaś zaproszona. Ja też.
– Pójdę.
– Dobrze.
Siedzieliśmy w milczeniu, patrząc na ekran telewizora, na którym ludzie komentowali upadek imperium.
I nagle zadzwonił telefon.
Ryan odebrał, słuchał przez chwilę, spojrzał na mnie.
– To do ciebie.
– Kto?
– Kancelaria adwokacka. Chcą rozmawiać o odszkodowaniu.
Wzięłam słuchawkę.
– Słucham?
Głos w słuchawce był spokojny, rzeczowy.
– Pani Kowalski? Nazywam się David Rosen. Jestem adwokatem. Reprezentuję panią w sprawie odszkodowania od miasta Chicago. Czy moglibyśmy się spotkać?
– Kiedy?
– Jutro, jeśli to możliwe.
– Gdzie?
– W mojej kancelarii. Przy LaSalle Street.
Zmarszczyłam brwi.
– Gdzie dokładnie?
– W dawnym biurze pani ojca. Przejąłem je po jego śmierci.
Spojrzałam na Ryana.
– Przyjedziemy.
Odłożyłam słuchawkę.
– Co jest? – zapytał Ryan.
– Adwokat. Rosen. Mówi, że przejął biuro ojca.
– I?
– I coś mi nie gra. Dlaczego nikt mi wcześniej o tym nie powiedział?
– Może to nowy najemca?
– Może. Ale chcę to sprawdzić.
– Pojedziemy jutro.
– Dziś.
Ryan westchnął.
– Dobrze. Dziś.
—
Rozdział 18
Kancelaria przy LaSalle Street wyglądała inaczej niż za pierwszym razem.
Drzwi otwarte, światło w środku, na korytarzu pachniało świeżą farbą. Ktoś tu remontował.
Weszliśmy.
Za biurkiem w sekretariacie siedziała młoda kobieta, która uśmiechnęła się uprzejmie.
– Pani Kowalski? Pan Rosen czeka.
Poprowadziła nas do gabinetu. Do gabinetu mojego ojca.
Na drzwiach nowa tabliczka: DAVID ROSEN – ADWOKAT.
W środku wszystko było inne. Nowe meble, nowy komputer, nowe obrazy na ścianach. Ale układ ten sam. I to okno, przez które ojciec patrzył na miasto.
Rosen wstał na nasz widok. Był niski, szczupły, w okularach bez oprawek, z uśmiechem, który wydawał się szczery.
– Pani Nora. Nareszcie. Dziękuję, że pani przyszła.
– Skąd pan wiedział, że przyjdę?
– Bo pani szuka prawdy. I bo jestem jedyną osobą, która może pani pomóc.
– Pomóc w czym?
– W odzyskaniu tego, co pani należy się z mocy prawa.
Usiadł, wskazując nam krzesła.
– Pani ojciec był moim mentorem. Uczyłem się od niego przez pięć lat. Kiedy zachorował, poprosił mnie, żebym przejął kancelarię. I żebym czekał na panią.
– Czekał pan? Dwa lata?
– Tak. Miałem instrukcje. Miałem przekazać pani coś, kiedy uzna, że jest pani gotowa.
– Skąd pan wiedział, że jestem gotowa?
– Bo pani tu przyszła. I bo Frank nie żyje.
Wyjął z szuflady kopertę. Dużą, brązową, opieczętowaną.
– To od pani ojca. Dla pani. Osobiste.
Wzięłam kopertę do ręki. Była ciężka.
– Co w środku?
– Listy. Zdjęcia. I coś jeszcze.
– Co?
– Klucz do skrytki w banku. W środku są rzeczy, które pani ojciec chciał, żeby pani miała. Na wypadek, gdyby nie zdążył powiedzieć osobiście.
Spojrzałam na Ryana.
– Idziemy?
Skinął głową.
Wstaliśmy.
– Dziękuję, panie Rosen.
– Proszę. I pamiętajcie – jeśli będziecie potrzebować pomocy, jestem tu.
Wyszliśmy.
Na korytarzu minęłam drzwi do dawnego gabinetu Vincenta. Były zamknięte. Na tabliczce wciąż jego nazwisko.
Zatrzymałam się.
– Kto tam teraz jest?
– Nikt – odpowiedział Rosen zza biurka. – To gabinet Vincenta. Czeka.
– Na co?
– Na kogoś, kto go zajmie. Może pani?
Nie odpowiedziałam.
Wyszliśmy.
—
Rozdział 19
Bank przy Michigan Avenue był jednym z tych miejsc, które pachną pieniędzmi i bezpieczeństwem. Marmur, mosiądz, cisza.
Skrytka nr 217.
Numer sprawy.
Otworzyliśmy ją razem z urzędniczką, która uprzejmie odwróciła wzrok, kiedy wyjmowaliśmy zawartość.
W środku – pudełko.
Drewniane, rzeźbione, stare. Otworzyłam.
Brzdąk.
Medal. Stary, srebrny, z wygrawerowanym orłem.
I list.
Nora,
Ten medal należał do twojego dziadka. Był policjantem. Zginął na służbie, kiedy twoja matka miała dziesięć lat. Zostawił jej to, co najcenniejsze – odwagę, żeby walczyć o prawdę. Twoja matka przekazała go mnie, kiedy się pobraliśmy. Mówiła, że to symbol tego, co w życiu ważne. Że czasem trzeba oddać życie, żeby inni mogli żyć w spokoju.
Ja nie oddałem życia. Ale oddałem wszystko, co miałem, żeby chronić ciebie. I mam nadzieję, że mi wybaczysz. Że zrozumiesz, dlaczego musiałem kłamać, udawać, ukrywać prawdę.
Vincent był moim przyjacielem. Frank był moim bratem. Twoja matka była moją miłością. I wszyscy zginęli, bo chcieli, żebyś ty żyła.
Nie marnuj tego. Żyj. I pamiętaj o nas.
Tato.
Skończyłam czytać i dopiero wtedy poczułam, że płaczę.
Ryan położył mi dłoń na ramieniu.
– Wszystko w porządku?
– Nie wiem. Chyba tak.
Schowałam list i medal do kieszeni.
Wyszliśmy z banku w popołudniowe słońce.
– Co teraz? – zapytał Ryan.
– Teraz chcę odwiedzić Franka. Jego grób.
– Pojedziemy.
—
Rozdział 20
Cmentarz Świętego Krzyża leżał na obrzeżach miasta. Stare drzewa, nagrobki sprzed stu lat, cisza przerywana tylko śpiewem ptaków.
Grób Franka był świeży. Ziemia jeszcze nie osiadła, kwiaty leżały wiązankami.
Stanęłam przed nim i po raz pierwszy od śmierci rodziców poczułam, że mogę się pomodlić.
Dziękuję, Frank. Za wszystko. Za to, że czekałeś. Za to, że ostrzegałeś. Za to, że oddałeś życie, żeby mnie chronić.
Obok mnie stanął Ryan.
– Był dobrym człowiekiem.
– Był.
– I chciał, żebyś była bezpieczna.
– Wiem.
Spojrzałam na niego.
– Co teraz? Naprawdę?
Wzruszył ramionami.
– Możesz zostać w Chicago. Sprzedać dom, kupić coś mniejszego. Albo wyjechać. Zacząć od nowa gdzieś indziej.
– A ty?
– Ja? Będę robił to, co zawsze. Łapał złych ludzi.
– Sam?
– Z kimś, kto zechce.
Spojrzał na mnie w szczególny sposób.
I wtedy zrozumiałam.
– Może nie będziesz sam – powiedziałam cicho.
Uśmiechnął się.
– To dobrze.
Staliśmy tak przez chwilę, w ciszy, w słońcu, między grobami.
I po raz pierwszy od bardzo dawna poczułam, że mam dom.
Nie ten przy Grove Street.
Nie ten w banku.
Ale ten w drugim człowieku.
—
W ostatniej części: Kto jeszcze stoi za śmiercią rodziców Nory? I jaką tajemnicę skrywa dom przy Grove Street, o której nie wie nawet Ryan?