CZĘŚĆ 4: ZDERZENIE
—
Trzy dni milczenia.
Daniel nie dzwonił, nie pisał, nie przychodził do kawiarni. Siedział w mieszkaniu, wpatrzony w ścianę, i próbował podjąć decyzję, która rozrywała go na kawałki.
Z jednej strony – plan. Piętnaście lat pracy. Wszystko, co zbudował, wszystko, czym się stał, było podporządkowane jednemu celowi. Gdyby teraz zrezygnował, kim by był? Człowiekiem bez misji. Bez tożsamości.
Z drugiej strony – Clara i Leo. Oni dawali mu coś, czego nie miał od lat. Ciepło. Normalność. Przyszłość.
Ale czy mógł mieć przyszłość, skoro przeszłość wciąż w nim krzyczała?
Czwartego dnia rano wstał, ogolił się, ubrał porządnie. Wyszedł z mieszkania i poszedł pod kamienicę Crowleya. Stał naprzeciwko, na chodniku, i patrzył na okna na drugim piętrze, gdzie mieszkał jego wróg. Mógł wejść, zapukać, przedstawić się. Mógł mu powiedzieć, kim jest i dlaczego tu przyjechał. Mógł spojrzeć mu w oczy i zobaczyć strach.
Zamiast tego odwrócił się i poszedł na Manhattan Avenue.
Clara otworzyła drzwi po dłuższej chwili. Wyglądała okropnie – nieuczesana, w starym dresie, z podkrążonymi oczami.
– Czego chcesz? – zapytała chłodno.
– Chcę ci wszystko wyjaśnić.
– Za późno.
– Claro, proszę.
Westchnęła. Otworzyła drzwi szerzej. Wszedł do środka. Mieszkanie było małe, zagracone, ale przytulne. Na ścianach wisiały rysunki Leo. Na stole stały dwa kubki po herbacie z wczoraj.
– Leo jest w szkole – powiedziała, siadając na kanapie. – Mów.
Daniel usiadł naprzeciwko. Przez chwilę zbierał myśli.
– Nazywam się Daniel Kessler. Mój ojciec miał firmę budowlaną w New Jersey. Piętnaście lat temu podpisał kontrakt z człowiekiem, który go oszukał. Ten człowiek nazywa się Vincent Crowley.
Clara pobladła.
– To ten… z kawiarni?
Daniel skinął głową.
– Crowley zniszczył mojego ojca. Doprowadził go do bankructwa, a potem do grobu. Moja matka umarła rok później. Z żalu, z choroby, z wyczerpania. Zostałem sam.
Opowiedział jej wszystko. O latach pracy, o budowaniu fortuny, o planie zemsty. O tym, jak wprowadził się do Greenpointu, by być blisko Crowleya. O tym, jak obserwował go, notował, przygotowywał się do ostatecznego ciosu.
– I wtedy pojawiłaś się ty – zakończył cicho. – I Leo. I wszystko się skomplikowało.
Clara milczała długo. Siedziała nieruchomo, z rękoma splecionymi na kolanach. Gdy w końcu podniosła wzrok, w jej oczach były łzy.
– Więc to wszystko? Nasza znajomość? To była gra?
– Nie! – zaprzeczył gwałtownie. – To nie była gra. Przysięgam. Gdy cię poznałem, nie wiedziałem, kim jesteś. A potem… potem było już za późno. Stałaś się dla mnie ważna.
– Ważna? – powtórzyła z goryczą. – Byłeś gotów mnie wykorzystać, żeby dostać się do Crowleya. Pracuję dla niego od dwóch dni, Daniel. Gdybyś mi powiedział wcześniej, nigdy bym tam nie poszła.
– Wiem. I przepraszam. Nie powiedziałem ci, bo bałem się, że stracę jedyną szansę, by być blisko ciebie.
Clara wstała. Podeszła do okna, oparła czoło o szybę.
– Jesteś miliarderem – powiedziała, jakby sama do siebie. – Miliarderem, który udaje biedaka, żeby zniszczyć starego człowieka. To brzmi jak zły film.
– Wiem, jak to brzmi. Ale to moje życie. To moja rana. On zabił mojego ojca.
– Twój ojciec umarł na zawał – odwróciła się do niego. – Przez stres, przez długi, przez oszustwo. Ale to nie Crowley trzymał go za rękę, gdy dostawał ataku. To nie Crowley strzelił mu w głowę. To był twój ojciec, jego serce, jego decyzje.
Daniel wstał. Czuł narastający gniew.
– Nie masz prawa tego mówić. Nie wiesz, przez co przeszedł.
– Wiem, przez co ty przeszedłeś – odparła spokojnie. – I współczuję ci. Naprawdę. Ale to, co robisz, to nie jest sprawiedliwość. To jest obsesja. Niszczysz siebie, myśląc, że niszczysz jego.
– On na to zasługuje.
– Może. Ale ty zasługujesz na coś więcej niż zemsta.
Podeszła do niego. Stanęła tak blisko, że czuł jej zapach – mydło, kawa, zmęczenie.
– Zrezygnuj z tego – powiedziała cicho. – Zostaw go. Zacznij żyć. Z nami.
Daniel patrzył na nią. W jej oczach widział nadzieję. I strach. Bała się, że powie nie.
– A jeśli nie potrafię? – zapytał. – Jeśli zemsta to jedyne, co umiem?
– To się nauczysz. Przy nas.
Milczał. W głowie miał chaos. Wspomnienia ojca, matki, lat samotności. I obraz Clary, Leo, ich małego mieszkania pełnego rysunków smoków.
– Muszę to przemyśleć – powiedział w końcu.
Clara skinęła głową. Nie naciskała.
– Wracaj, jak będziesz wiedział – powiedziała. – Będę czekać. Ale nie za długo, Daniel. Ja też mam swoje granice.
Wyszedł. Na ulicy świeciło słońce, ale jemu było zimno. Szedł przed siebie, bez celu, dopóki nie znalazł się na nabrzeżu. Patrzył na rzekę, na most, na miasto po drugiej stronie. I myślał.
Mógł mieć zemstę. Mógł zniszczyć Crowleya, patrzeć, jak jego świat się wali. A potem co? Potem pustka. Znowu samotność.
Albo mógł mieć Clarę i Leo. Mógł mieć szansę na normalność. Na śmiech, na codzienność, na przyszłość.
Ale czy potrafiłby żyć, wiedząc, że Crowley wciąż oddycha? Że ten człowiek, który zabił jego ojca, cieszy się spokojną starością?
Nie znał odpowiedzi.
Wrócił do mieszkania późnym wieczorem. Na schodach spotkał sąsiada z góry, który powiedział mu, że ktoś go szukał. Jakiś starszy pan z laską.
Serce Daniela zamarło.
Crowley.
Wszedł do mieszkania. Na podłodze, przy drzwiach, leżała koperta. Adresowana do niego. Otworzył drżącymi rękami.
W środku była tylko jedna kartka. Na kartce, odręcznie napisane:
Wiem, kim jesteś. Jutro, ósma rano, moje mieszkanie. Porozmawiajmy jak dżentelmeni. – V.C.
Daniel oparł się o ścianę. Wiedział. Crowley wiedział.
Gra się skończyła.