CZĘŚĆ CZWARTA: KRÓLESTWO CIENI
Rozdział 9
Po drugiej stronie nie było ciemności.
Był blady, jednostajny świt, bez słońca, bez cieni. Krajobraz przypominał szkockie wrzosowiska, ale wszystko było szare – wrzosy, niebo, kamienie. Nawet powietrze było szare, gęste, jakby oddychało się przez tkaninę.
Przed nimi stał dwór.
Nie ten w Carstairs. Inny. Większy, starszy, z wieżami, które ginęły w szarości. Z okien płynęło światło, ale to nie było ciepłe światło ognia – było zimne, blade, jak poświata księżyca.
– To tu – szepnęła Isobel.
Podeszli do drzwi. Były otwarte.
W środku pachniało lawendą i czymś jeszcze, czymś, czego nie umieli nazwać. Coś jak wspomnienie, które nie chce wrócić.
Przez korytarze szli w milczeniu. Ściany pokrywały gobeliny, na których tańczyły postacie – ale nie były to zwykłe wzory. To były sceny z życia. Z ich życia.
Widzieli Isobel jako dziecko, bawiącą się z ojcem. Widzieli Nathaniela w Londynie, liczącego grosze. Widzieli momenty szczęścia i momenty rozpaczy.
I w każdym gobelinie, w rogu, stała postać z latarnią. Patrzyła.
Dotarli do wielkiej sali.
Na środku stał stół. Długi, dębowy, zastawiony jedzeniem, które wyglądało jak prawdziwe – pieczone mięsa, owoce, wino. Ale gdy podeszli bliżej, jedzenie zaczęło się rozpadać, zmieniać w popiół.
Przy stole siedzieli ludzie.
Nie żywi, ale nie martwi. Siedzieli nieruchomo, z otwartymi oczami, patrząc w przestrzeń. Wśród nich Nathaniel rozpoznał swojego wuja, Archibalda. Obok niego Malcolm Grey. I wielu innych – mężczyźni, kobiety, nawet dzieci.
– To oni – powiedział cicho. – Wszyscy, którzy nie spłacili długu.
– Ojcze – szepnęła Isobel i podeszła do Malcolma.
Malcolm drgnął. Jego oczy ożyły.
– Isobel? Jesteś tutaj? Nie powinnaś…
– Przyszłam cię uratować.
– Nie możesz. Nikt nie może. My już należymy do nich.
– To nieprawda! – krzyknął Nathaniel. – Malcolm mówił, że jeśli oddamy im dobrowolnie to, co najcenniejsze, uwolnią nas!
Malcolm uśmiechnął się smutno.
– Ale co jest dla was najcenniejsze? Pieniądze? Majątek? Nie, to nie to. Oni już to mają. Oni mają wszystko, co można kupić. Oni chcą tego, czego kupić nie można.
– Czego?
– Miłości. Oddania. Poświęcenia. Jeśli oddacie siebie nawzajem, jeśli jedno odda się za drugie… to może was uwolni.
Z cienia wyszedł Człowiek z Latarnią.
– Słyszałeś – powiedział. – Macie wybór. Jedno z was może zostać. Na zawsze. Drugie wróci do świata żywych. Dług zostanie spłacony. Decydujcie.
Nathaniel spojrzał na Isobel.
Ona na niego.
I wtedy zrozumiał.
Nie znał jej długo. Ale w tych kilku dniach, w tych kilku chwilach grozy i nadziei, pokochał ją. Naprawdę, głęboko, bardziej niż własne życie.
– Ja zostanę – powiedział.
– Nie! – krzyknęła Isobel. – Ty masz przed sobą całe życie! Ja nie mam nikogo!
– Masz mnie – odparł. – I dlatego chcę, żebyś żyła.
Człowiek z Latarnią patrzył na nich, nie odzywając się.
Isobel podeszła do Nathaniela. Wzięła go za rękę.
– Jeśli ty zostaniesz, ja też zostanę. Nie chcę żyć bez ciebie.
– Ale…
– To mój wybór.
Człowiek z Latarnią uniósł latarnię. Światło zalało salę.
– Zatem oboje zostajecie – powiedział.
Ale w jego głosie było coś, czego się nie spodziewali.
Szacunek.
—
Rozdział 10
Światło przygasło.
Człowiek z Latarnią stał teraz przed nimi, ale jego twarz… jego twarz była inna. Nie była już pusta. Była ludzka, stara, zmęczona.
– Nie bójcie się – powiedział. – Nie zostaniecie tutaj. Nikt nie zostanie.
– Jak to? – zapytał Nathaniel.
– Szukałem przez wieki kogoś, kto odda się dobrowolnie. Kto z miłością wybierze ofiarę. Myślałem, że to niemożliwe. Ale wy… wy to zrobiliście.
Rozejrzał się po sali. Wszyscy uwięzieni wstali. Ich oczy ożyły.
– Dług zostaje spłacony – powiedział Człowiek z Latarnią. – Nie waszym życiem, ale waszą miłością. To jest waluta, której nikt nie może podrobić.
Malcolm Grey podszedł do Isobel. Przytulił ją.
– Córko, jestem wolny. Dzięki tobie.
Archibald Pearce stanął przed Nathanielem.
– Przepraszam – powiedział. – Za wszystko. Za długi, za kłamstwa, za to, że cię w to wciągnąłem.
– Jesteś wolny? – zapytał Nathaniel.
– Tak. Wszyscy jesteśmy wolni.
Człowiek z Latarnią podszedł do drzwi.
– Czas wracać. Wasz świat czeka.
I otworzył je.
Za drzwiami był dwór w Carstairs. Szary świt, deszcz, znajomy zapach wilgoci.
Nathaniel i Isobel wyszli.
Odwrócili się.
Drzwi zniknęły.
Została tylko ściana.
—
EPILOG
Rok później.
Nathaniel Pearce siedział w swoim londyńskim mieszkaniu. Przed nim na biurku leżały dokumenty – nowa sprawa, klient, który chciał zainwestować w szkocką wełnę. Obok siedziała Isobel, przeglądając rachunki.
– Pieniądze – powiedziała z uśmiechem. – Zawsze jakieś pieniądze.
– Ale nie najważniejsze – odparł.
Spojrzała na niego. W jej oczach wciąż była ta sama głębia, co tamtej nocy w Krainie Cieni.
– Wiesz, że oni wciąż istnieją? – zapytała cicho.
– Wiem.
– I że mogą wrócić?
– Mogą. Ale my już wiemy, jak z nimi walczyć.
– Miłością?
– Tak. I prawdą.
Za oknem zapadał zmrok. Na parapecie usiadł gołąb. Szary, zwyczajny. Ale na jego szyi błyszczał łańcuszek, a na łańcuszku – mały klucz.
Nathaniel zamarł.
Ptak patrzył na niego przez chwilę, potem wzleciał i zniknął w ciemności.
Isobel ścisnęła jego dłoń.
– To nic – szepnęła. – Tylko ptak.
– Wiem.
Ale wiedział, że to nie był tylko ptak.
I że historia się nie skończyła.
Nigdy się nie kończy.
KONIEC
Opowiadanie jest fikcją literacką. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych osób lub wydarzeń jest przypadkowe.